Japonia w praktyce

Nie. Obywatele Polski mogą przebywać w Japonii turystycznie do 90 dni bez wizy. Paszport musi być ważny przez cały pobyt.

Japonia planuje wprowadzić elektroniczną autoryzację podróży JESTA (podobną do amerykańskiej ESTA) — według zapowiedzi w roku fiskalnym 2028. Na razie nic nie trzeba załatwiać.

Visit Japan Web to bezpłatna rządowa strona, na której przed przylotem wypełniasz deklarację imigracyjną i celną. Dostajesz kody QR, które skanujesz na lotnisku — kolejka idzie wtedy szybciej. Nie jest obowiązkowa, ale warto.

Gniazdka typu A (dwa płaskie bolce) i napięcie 100 V. Potrzebujesz przejściówki z polskiej wtyczki na typ A. Ładowarki do telefonów i laptopów zwykle działają w zakresie 100–240 V, ale suszarki czy prostownice do włosów z Polski mogą nie działać poprawnie.

Od 1 lipca 2026 każdy wylatujący z Japonii płaci 3000 jenów podatku turystycznego (wcześniej 1000). Jest doliczany do ceny biletu lotniczego — nie płacisz go osobno na lotnisku.

To zależy od stylu podróży. Orientacyjnie, na osobę, bez noclegu:

• Oszczędnie: ok. 6 000–9 000 ¥ — jedzenie z konbini i tanich barów, metro, darmowe świątynie i parki.
• Średnio: ok. 12 000–18 000 ¥ — restauracje, kilka płatnych atrakcji, czasem taksówka.
• Wygodnie: 25 000 ¥ i więcej — kolacje w lepszych miejscach, muzea, zakupy.

Ceny noclegów mocno zależą od terminu. Najdrożej i najtłoczniej jest w okresach, gdy podróżują sami Japończycy albo przyjeżdża najwięcej turystów:

• Sakura (kwitnienie wiśni) — w Tokio zwykle koniec marca i początek kwietnia; dokładny termin zmienia się co roku.
• Złoty Tydzień (Golden Week) — 29 kwietnia – 5 maja.
• Obon — ok. 13–16 sierpnia.
• Jesienne liście (kōyō) — w Kioto druga połowa listopada.
• Nowy Rok — ok. 29 grudnia – 3 stycznia; część sklepów, restauracji i muzeów jest wtedy zamknięta.

W tych terminach rezerwuj noclegi z dużym wyprzedzeniem.

Orientacyjne ceny:

• Onigiri w konbini: ok. 150–250 ¥
• Miska gyūdon w sieciówce: ok. 500–800 ¥
• Ramen: ok. 1 000–1 500 ¥
• Zestaw lunchowy (teishoku): ok. 1 000–1 500 ¥
• Kolacja w izakayi z napojami: ok. 3 000–5 000 ¥

Wiele restauracji ma tańsze zestawy w porze lunchu niż wieczorem — to dobry sposób, żeby zjeść w lepszym miejscu za mniej.

Karty (Visa, Mastercard) działają w większości hoteli, sieciówek, konbini i dużych sklepów. Gotówka nadal przydaje się w małych barach, świątyniach, na targach i w automatach. Miej przy sobie kilka–kilkanaście tysięcy jenów.

Japończycy noszą przy sobie dużo gotówki i nikt się nie dziwi, gdy płacisz banknotem 10 000 ¥ za kawę.

Najprościej w bankomatach w 7-Eleven (Seven Bank) i na pocztach (Japan Post) — przyjmują zagraniczne karty i mają menu po angielsku. Bankomaty są też w innych konbini i na lotniskach.

Japoński bankomat może pobrać własną opłatę od zagranicznej karty — zwykle ok. 110–220 ¥ za wypłatę, zależnie od operatora i karty. Jednorazowo wypłacisz do 100 000 ¥ w 7-Eleven i do 50 000 ¥ na poczcie.

Gdy bankomat lub terminal zapyta, czy przeliczyć transakcję na złotówki, wybierz rozliczenie w jenach — przeliczenie po stronie bankomatu jest zwykle droższe.

Najtaniej wychodzi zwykle wymiana złotówek na jeny w aplikacji przed wyjazdem i płacenie kartą podpiętą pod saldo w jenach. Wtedy nie płacisz za przewalutowanie przy każdej transakcji.

• Revolut — w dni robocze wymieniasz złotówki na jeny po kursie zbliżonym do międzybankowego. W weekend jest narzut 1%, więc wymieniaj przed piątkiem wieczorem. Na darmowym planie Standard wymiana bez opłat do 5 000 zł miesięcznie (powyżej 1%), a wypłaty z bankomatu bez prowizji Revoluta do 800 zł lub 5 wypłat w miesiącu (potem 2%, min. 5 zł).
• Wise — konto i karta w jenach. Wypłaty z bankomatu bez opłaty do 250 € miesięcznie, powyżej 2,69%.
• Zen — obsługuje jeny; opłaty za bankomat zależą od planu.
• mBank — konto walutowe w jenach i wymiana w aplikacji (usługa wielowalutowa).
• Erste Bank Polska (dawniej Santander) — kantor i karta wielowalutowa obsługują jeny.
• Alior Bank — Kantor Walutowy i karta wielowalutowa z jenami; pierwsza wypłata z bankomatu za granicą w miesiącu bez prowizji banku.
• PKO BP, ING, Millennium, Pekao — dla klientów indywidualnych nie mają jenów na karcie walutowej. Płacisz kartą złotówkową, a bank przelicza — sprawdź jego kurs i prowizję za transakcje zagraniczne.

Niezależnie od banku japoński bankomat może doliczyć własną opłatę (patrz wyżej). Warunki banków zmieniają się często — przed wyjazdem sprawdź aktualną tabelę opłat w aplikacji.

Nie. W Japonii napiwków się nie daje — w restauracji, taksówce ani hotelu. Zostawione pieniądze obsługa często próbuje zwrócić.

Od 1 listopada 2026 system się zmienia. W sklepie płacisz pełną cenę z podatkiem i pokazujesz paszport — sklep rejestruje zakup na Twój paszport. Minimum to 5 000 ¥ bez podatku w jednym sklepie jednego dnia.

Przy wylocie, jeszcze przed nadaniem bagażu, skanujesz paszport w kiosku tax-free na lotnisku. Jeśli wynik jest zielony, nie ma kontroli. Jeśli czerwony, musisz pokazać zakupy celnikom. Potem sklep oddaje podatek w sposób, który oferuje (np. na kartę lub w aplikacji). Zakupy trzeba wywieźć w ciągu 90 dni.

Czy wystarczą paragony? Nie. Przy kontroli musisz mieć przy sobie wszystkie rzeczy z danego paragonu, nieużywane. Jeśli brakuje choćby jednej (np. słodycze zostały zjedzone albo kosmetyk otwarty), zwrot nie przysługuje za cały ten paragon. Rzeczy w nadanym bagażu się nie liczą — procedurę zrób przed check-inem.

Zarezerwuj na lotnisku trochę więcej czasu niż zwykle.

Najprościej kupić internet na miejscu jeszcze przed wylotem. Masz trzy wyjścia:

• eSIM z pakietem danych (np. Saily, Ubigi, Airalo, Holafly i wiele innych) — kupujesz online przed wylotem, instalujesz kodem QR i włączasz po wylądowaniu. Najwygodniejsze, jeśli telefon obsługuje eSIM.
• Fizyczna karta SIM dla turystów — do kupienia na lotnisku lub w sklepach z elektroniką.
• Pocket Wi-Fi — mały router do wypożyczenia, odbierasz na lotnisku lub w hotelu. Wygodny dla kilku osób, ale trzeba go ładować i nosić.

Roaming z polskiej karty bywa drogi — jeśli wolisz zostać przy swoim numerze, sprawdź, czy operator ma pakiet na Japonię.

Jest w hotelach, na lotniskach, w wielu stacjach i kawiarniach, ale bywa niestabilne i wymaga logowania. Nie planuj nawigacji tylko na publicznym Wi-Fi — mapy i rozkłady potrzebujesz w drodze.

• GO — główna aplikacja do zamawiania taksówek. Ma wersję angielską i przyjmuje zagraniczne karty.
• Japan Travel by NAVITIME — rozkłady, przesiadki i informacje dla turystów po angielsku.
• Tabelog — japoński serwis z ocenami restauracji. Ocena 3,5 to już bardzo dobrze.
• Safety tips — rządowa aplikacja z ostrzeżeniami o trzęsieniach ziemi, tsunami i pogodzie po angielsku.
• Suica w Apple Wallet lub Welcome Suica Mobile — bilet w telefonie (szczegóły w części o komunikacji).
• Google Maps — nawigacja piesza i komunikacja miejska: pokazuje peron, wagon, godziny i ceny przejazdów. W Japonii działa bardzo dobrze.
• Uber — w Tokio też działa, ale zamawia zwykłe licencjonowane taksówki, nie prywatnych kierowców.
• Google Tłumacz — szczególnie tryb aparatu do menu, etykiet i automatów biletowych. Pobierz japoński offline.
• Google Lens — wystarczy skierować aparat na napis, żeby zobaczyć tłumaczenie. Wbudowany w aplikację Google i w wiele telefonów z Androidem.

Pociągi i metro jeżdżą punktualnie, często i są czyste. W Tokio działa kilku przewoźników — linie JR (m.in. okrężna Yamanote), Tokyo Metro, Toei i prywatne koleje. Dla Ciebie to oznacza jedno: najwygodniej płacić kartą IC, która działa u wszystkich.

Opłata zależy od odległości. Przejazd metrem w centrum zaczyna się od ok. 180 ¥ (z kartą IC 178 ¥).

Pociągi kursują mniej więcej od 5:00 do północy. W nocy zostaje taksówka.

Trasy najłatwiej planować w Google Maps. Jeśli wolisz zobaczyć całą sieć naraz, ściągnij mapę kolei i metra Tokio (PDF) z oficjalnego serwisu turystycznego miasta. Tam też jest przewodnik po komunikacji po angielsku.

Karta zbliżeniowa (IC), którą przykładasz do bramki przy wejściu i wyjściu ze stacji — opłata nalicza się sama. Doładowujesz ją w automatach na stacjach i w konbini. Płacisz nią też w sklepach, automatach z napojami i wielu taksówkach. Suica, PASMO i ICOCA (z Osaki) działają zamiennie w całej Japonii.

W wielu miejscach możesz też przejść przez bramkę, przykładając zagraniczną kartę zbliżeniową Visa, ale nie na wszystkich liniach. Karta IC jest pewniejsza.

• iPhone: dodaj Suicę lub PASMO w Apple Wallet albo pobierz Welcome Suica Mobile (wersja dla turystów). Doładowujesz przez Apple Pay.
• Android: telefony kupione w Polsce zwykle nie obsługują Suiki w portfelu — kup fizyczną kartę.
• Welcome Suica — fizyczna karta dla turystów (PASMO wprowadza podobną: Tourist PASMO). Kupisz ją na lotniskach Narita i Haneda, na stacjach i w punktach informacji turystycznej. Nie ma kaucji, ale karta działa tylko 28 dni, a niewykorzystane saldo przepada.
• Zwykła Suica lub PASMO — w automatach biletowych na większych stacjach. Płacisz 500 ¥ kaucji plus kwotę doładowania. Karta wygasa dopiero po 10 latach nieużywania, a kaucję można odzyskać przy zwrocie.

Doładujesz ją gotówką w automatach biletowych (przycisk „Charge”) i w konbini przy kasie. Szczegóły: karty IC na GO TOKYO i PASMO dla turystów.

Tokyo Subway Ticket daje nieograniczone przejazdy liniami Tokyo Metro i Toei: 1 000 ¥ za 24 h, 1 500 ¥ za 48 h, 2 000 ¥ za 72 h. Opłaca się, jeśli robisz kilka przejazdów dziennie. Nie obejmuje linii JR (w tym Yamanote).

Japan Rail Pass po podwyżkach z 2023 roku opłaca się rzadziej niż kiedyś — przelicz trasę przed zakupem.

• Nie rozmawiaj przez telefon i mów cicho.
• Na peronie ustaw się w kolejce przy oznaczeniach na podłodze i przepuść wysiadających.
• Duży plecak zdejmij i trzymaj przed sobą lub na półce.
• Na ruchomych schodach w Tokio stoi się po lewej, w Osace po prawej.
• W godzinach szczytu (ok. 7:30–9:30) pociągi są bardzo zatłoczone — z walizką lepiej ich unikać. Niektóre linie mają w szczycie wagony tylko dla kobiet.

Na ulicy: czerwony napis na tablicy za szybą (空車) oznacza, że taksówka jest wolna. Machnij ręką. Są też postoje przy stacjach i hotelach.

Przez aplikację: GO lub Uber. Uber w Japonii działa inaczej niż w Polsce — zamawia zwykłe taksówki, więc cena jest podobna do taksówki z ulicy.

Tylne drzwi otwierają się i zamykają same — nie szarp za klamkę. Pokaż kierowcy adres lub nazwę miejsca po japońsku na mapie w telefonie, bo nie każdy mówi po angielsku.

W centrum Tokio opłata początkowa to 500 ¥ za pierwszy kilometr, potem rośnie co kilkaset metrów. Krótki kurs po centrum to zwykle kilka tysięcy jenów. Nocą (ok. 22:00–5:00) obowiązuje dopłata.

Większość taksówek w Tokio przyjmuje karty, Suicę i płatności telefonem.

Sklepy całodobowe: 7-Eleven, FamilyMart, Lawson. Kupisz tu jedzenie (naprawdę dobre), kawę, napoje, kosmetyki, bilety na wydarzenia; jest bankomat, toaleta i często ksero. Uratują Cię o każdej porze.

Koszy na ulicach prawie nie ma. Śmieci nosi się ze sobą do hotelu albo wyrzuca w konbini lub przy automatach z napojami (tam zwykle tylko butelki i puszki). Przyda się mała torebka na śmieci w plecaku.

Tak, woda z kranu w Japonii jest bezpieczna do picia.

Bardzo. Kradzieże zdarzają się rzadko, a zgubione rzeczy często wracają — zapytaj na stacji lub w najbliższym kōban (mały posterunek policji). Uważaj tylko w nocnych dzielnicach rozrywkowych na naganiaczy do barów.

Trzęsienia ziemi są częste, ale budynki są do nich przygotowane. Jeśli zatrzęsie: odsuń się od okien i półek, słuchaj komunikatów i poleceń obsługi.

Z dużą walizką bywa ciężko w zatłoczonych pociągach i na schodach stacji. Warto skorzystać z takkyūbin — wysyłki bagażu między hotelami lub z hotelu na lotnisko (zwykle na następny dzień). Zamówisz ją w hotelu lub w konbini.

Na stacjach są szafki na bagaż (coin lockers), ale te na duże walizki szybko się zajmują.

• Nie wbijaj pałeczek pionowo w ryż i nie podawaj jedzenia z pałeczek do pałeczek — to kojarzy się z pogrzebem.
• Siorbanie makaronu jest w porządku.
• W wielu barach zamawiasz w automacie z biletami przy wejściu, a bilecik oddajesz obsłudze.
• Jedzenie w trakcie chodzenia po ulicy jest źle widziane — zjedz przy stoisku lub na ławce.
• Do świątyń i niektórych restauracji wchodzi się bez butów — warto mieć skarpetki bez dziur.

• 110 — policja
• 119 — pogotowie i straż pożarna
• Japan Visitor Hotline (JNTO, całodobowa, po angielsku): 050-3816-2787

Wykup ubezpieczenie podróżne z kosztami leczenia — leczenie w Japonii jest drogie dla osób bez japońskiego ubezpieczenia. Karta EKUZ tu nie działa.